| تبليغات | X |
 |
 |
|
| صهبای صفا بر جان و دلمان گوارا |
|
وقتی در آب گل آلود دنیا باشی وقتی در اقیانوس سیاه قیرگون شناور باشی و با امواجی در حرکت وقتی سینه ات از هوای آلوده تنگ شده و ناگاه دوباره طعم هوای تازه را بچشی سینه ات باز شود و دلت بخواهد بلند بلند گریه کنی تا هوا صاف تر شود مثل بچه ای دنبال دامان پر مهر مادر می گردی تا در آغوش گرمش جای گیری و آنجا بغض هایت را وا کنی اشک بریزی و پاک شوی و جای گیری آن وقت دلت هوای ماندن میکند می ترسی اگر جدا شوی یونس شوی در شکم ماهی و بخوانی لا اله الا انت سبحانک انی کنت من الظالمین یا باز نَفَست در هوای آلوده بگیرد و در آب گل آلود بیفتی و اقیانوس قیرگون تو را فرا گیرد و این المفر سر دهی و راه نجاتی نیابی هراسان دامانش را میگیری و تقاضای نجات می کنی و می گویی این کنت یا ولی المومنین
یا ابا صالح چقدر فاصله و فرق است با آن بلند همتان نستوه و مجاهد که کمر همت بسته اند صبورانه به شکر نعمت وجود هستی خود را وقف یار کرده اند و مشتاقانه در میدان السابقین پیش تاخته اند اللهم الحقنا بالصالحین
|
|
+ نوشته شده در
جمعه 24 آبان1387ساعت 17:30 توسط صهبای صفا |
|
|
صفحه نخست آرشیو |
| درباره وبلاگ |
آن شب که وداع یار با یاران بود
از اشک فراق دیده خونباران بود گشتند به گرد یار پروانه وشان یعنی که حسین شمع دلداران بود در این وبلاگ بیشتر نظرم بر نقل مطالب زیبا و ارزشمندی هست که می بینم یا در دعاها آمده است. اگر گاه سخنی از خود گفتم بر احساسم غالب نشدم و قلم جسارت مرا تحمل کرده. آنرا در بخش دفتر می آورم. الهی ما را به آنچه تو می پسندی موفق و به صالحین ملحق گردان |
| آرشیو موضوعی |
|
کرامت زهد ورع توبه شیطان امام حسین ع سخنان امیر بیان امام زمان عج اخلاق دعا دفتر جهاد با نفس صحیفه سجادیه معاد و بازگشت |
|
RSS
|
کجا بودی ای ولی مومنین