در روز عاشورا

حسين عليه‏السلام حد آخر مقاومت را هم می‏كند ، ديگر وقتی است كه به كلی‏
توانايی از بدنش سلب شده است . يكی از تيراندازان ستمكار تير زهرآلودی‏
را به كمان می‏كند و بسوی اباعبدالله ( ع ) می‏اندازد كه در سينه اباعبدالله ( ع ) می‏نشيند و

 آقا ديگر بی‏اختيار روی زمين می‏افتد .

 رويش را بسوی همان قبله‏ای كه از آن هرگز منحرف نشده است می‏كند

و می‏فرمايد :

  « رضا بقضائك  و  تسليما لامرك و   لا معبود سواك يا غياث المستغيثين »

                                    اين است حماسه الهی‏ 
                                         اين است حماسه انسانی

برگرفته از کتاب حماسه حسینی استاد شهید مرتضی مطهری

       آدمى به واسطه‏ى شرافت و گوهر فطرت و خاتمه در تعداد به حسب جسم،

                               امانت عشق را قابل آمد و جمال كبريايى را آيينه‏ى مقابل:

           وَلَقَد كَرَّمنا بَنى آدم وَ فَضَّلنا هُم عَلى كَثير مِمَّن خَلَقنا تَفضيلا

نه فلك راست مسلّم نه ملك را حاصل‏         آنچه در سرّ سويداى بنى‏آدم ازوست‏

در اینجا مقصود انسان كامل و حضرت ولىّ است و منظور از اشاره ساقى ازليست:

            باز ساقى بركشيد از دل خروش‏         گفت اى صافى دلان درد نوش‏

     مرد خواهم همتى عالى كند      ساغر ما را ز مى‏خالى كند

                                  انبيا و اوليا را با نياز               شد به ساغر گردن خواهش دراز

              جمله را دل در طلب چون خم به جوش‏        ليك آن سر خيل مخموران‏ خموش‏ 

      سر به بالا يكسر از برنا و پير      ليك آن منظور ساقى سر به زير     

       هر يك از جان همتى بگماشتند      جرعه‏يى از آن قدح برداشتند    

        باز بود آن جام عشق ذوالجلال‏        همچنان در دست ساقى مال مال‏   

           جام بر كف: منتظر ساقى هنوز         اللّه اللّه غيرت آمد غير سوز

               چون مطلوب را رغبت شامل و طالب را استعداد كامل آمد، توسن‏ مقصود رام است و باده‏ى مراد در جام. از آنجاست كه محرم خلوتخانه‏ى راز و محقق شيراز خواجه حافظ قدّس سرّه مى‏فرمايد:

سايه‏ى معشوق اگر افتاد بر عاشق چه شد؟       ما به او محتاج بوديم او به ما مشتاق بود

  و  در اينجا مقصود حسينى استعدادست كه در طريق جانبازى طاق و در قانون خانه‏پردازى اكمل عشاق  است:

باز ساقى گفت تا چند انتظار؟          اى حريف لا ابالى‏ سر برآر

          اى قدح پيما در آهويى بزن           گوى چوگانت سرم، گويى بزن‏

چون به موقع ساقيش درخواست كرد         پير ميخواران‏ زجا، قد راست كرد

 زينت افزاى بساط نشأتين‏           سرور و سرخيل مخموران حسين‏

               گفت آنكس را كه مى‏جويى، منم‏           باده خوارى را كه مى‏گويى، منم‏

شرطهايش را يكايك گوش كرد            ساغر مى‏را تمامى نوش كرد

  
    باز گفت از اين شراب خوشگوار            ديگرت گر هست، يك ساغر بيار

           ديگر از ساقى نشان باقى نبود           زآنكه آن ميخواره جز ساقى نبود

خود به معنى باده بود و جام بود        گر به صورت رند درد آشام بود

              شد تهى بزم از منى و از تويى‏    اتحاد آمد، به يكسو شد دويى‏

 عمان سامانی اشعار 

انّا عَرَضنَا الأَمانَةَ عَلىَ السّمواتِ وَالأرضَ وَالجِبالَ فَاَبيَنَ اَن يَحمِلنَها وَاَشفَقنَ مِنها وَحَمَلَها الأنِسانُ اِنَّهُ كانَ ظَلوما جَهولا.

         و حيوان كه شهوت صرف و از عقل بى‏نصيب، اين منزله و مرتبه را و اصل نه: حَيَوان را خبر از عالم انسانى نيست‏، وجود انسانى هر دو جنبه را داراست:

پرده‏يى كاندر برابر داشتند                وقت آمد پرده را برداشتند

               ساقيى با ساغرى چون آفتاب‏              آمد و، عشق اندر آن ساغر شراب‏

پس ندا داد او نه پنهان، برملا               كالصّلااى باده خواران الصّلا

               همچو اين مى خوشگوار و صاف نيست‏                 ترك اين مى‏گفتن از انصاف نيست‏

حبّذا اين مى‏كه هر كس مست اوست‏           خلقت اشيا، مقام پست اوست‏

                 هر كه اين مى‏خورد جهل از كف بهشت‏           گام اول پاى كوبد در بهشت‏

جمله‏ى ذرات از جا خاستند            ساغرمى راز ساقى خواستند

            بار ديگر آمد از ساقى صدا             طالب آن جام را بر زد ندا:

اى كه از جان طالب اين باده‏يى‏            بهر آشاميدنش آماده‏يى‏

           گرچه اين مى‏را دو صد مستى بود             نيست را سرمايه‏ى هستى بود

از خمار آن حذر كن كاين خمار              از سر مستان برون آرد دمار

         درد و رنج و غصه را آماده شو             بعد از آن آماده‏ى اين باده شو

اين نه جام عشرت، اين جام ولاست‏          درد او دردست و صاف او بلا است‏

                  بر هواى او نَفَس هر كس كشيد             يك قدم نارفته پا را پس كشيد

سر كشيد اول به دعوى آسمان‏            كاين سعادت را به خود بردى گمان‏

          ذره‏يى شد ز آن سعادت كامياب‏             زآن بتابيد از ضميرش آفتاب‏

جرعه‏يى هم ريخت زآن ساغر به خاك‏         ز آن سبب شد مد فن تن‏هاى پاك‏

            تر شد آن يك را لب، اين يك را گلو           وز گلوى كس نرفت آن مى‏فرو

فرقه‏يى ديگر به بوقانع شدند          فرقه‏يى از خوردنش مانع شدند

                   بود آن مى‏از تغيّر در خروش‏          در دل ساغر چو مى‏در خم به جوش‏

چون موافق با لب همدم نشد         آنهمه خوردند و اصلا كم نشد

 عمان سامانی اشعار 

 گواهى ميدهم

     كه تو نماز رابپاداشتى، وزكات دادى، وامربه معروف كردى، واز منكر وعداوت نَهى نمودى، واطاعتِ خداكردى ونافرمانىوى ننمودى،وبه خداوريسمان اوچنگ زدى تا وى  را راضى  نمودى،

     و از وى درخوف و خشيَت بوده نظاره گر ِاو بودى، واو را اجابت نمودى، وسنّتهاى نيكو بوجود آوردى، وآتشهاى فتنه را خاموش نمودى،

     ودعوت به هدايت و استقامت كردى، و راههاى صواب و حقّ را روشن وواضح گرداندى،

   ودرراه خدا بحقّ جهاد نمودى، وفرمانبردارِخداوند، و پيرو جدّت محمّدبن عبدالله بودى، و شنواى كلام پدرت على بودى، و پيشى گيرنده به(انجامِ) سفارش برادرت امام حسن بودى،

 ورفعت دهنده پايه شرافتِ دين، و خوار وسركوب كننده طغيان، وكوبنده سركشان، وخيرخواه و نصيحت گرِاُمّت بودى، درهنگامى كه در شدائدِ مرگ دست وپا ميزدى ، و مبارزه كننده با فاسقان بودى، وقيام كننده باحُجَج وبراهين الهى ، وترحُّم كننده بر اسلام ومسلمين بودى،

        يارى گرِ حق بودى،

 در هنگام بلاء شكيبا و صابر، حافظ و مراقب دين، و مدافع حريم آئين بودى،(طريقِ) هدايت را حفظ  نموده  يارى  مينمودى، عدل و داد را گسترش  داده و وسعت مى بخشيدى، دين و آئينِ الهى رايارى نموده آشكارمى نمودى، ياوه گويان را (ازادامه راه) بازداشته جلوگيرى ميكردى، حقّ ضعيف را از قوى باز ميستاندى، در قضاوت و داورى بين ضعيف و قوى برابر حُكم  مينمودى،

        تو بهار ِسر سبز ِيتيمان  بودى، نگاهبان و حافظ  مردم  بودى،

   مايه  عـزّت و سرافرازى  اسلام، معدنِ  احكام  الهى، هم پيمان  نيكى و احسان بودى، پوينده طريقه جدّ و پدرت و در سفارشات و وصايا همسانِ  برادرت بودى، وفادار به پيمانها، داراى سجاياىِ پسنديده، و باجود و كَرَمِ  آشكار بودى،

 شب  زنده دار (به عبادت) در دلِ  شبهاىِ تاريك، معتدل وميانه رودرروشها،

 باسجاياواخلاقِ كريمانه،

   داراى سوابقِ باعظمت وارزشمند، داراى نَسَبِ شريف، وحَسَبِ والا، بادرجات ورتبه هاىِ رفيع وعالى، مناقب وفضائلِ بسيار، سِرِشتهاو طبيعتهاى  مورد ستايش، و با عطايا و مواهبِ بزرگ بودى، حليم وصبور، هدايت شده، بازگشت كننده  بسوى خدا، باجود و سخاوت ـ دانا ـ توانا و قاطع،پيشواى شهيد،بسيارنالان وگريان در پيشگاه خداوند،

  محبوب و باهيبت بودى،

 تو براى  پيامبر كه  درودخدابراووآل اوبادفرزند،و براى قرآن پشتوانه]نجات دهنده[،و براى  امّتِ  اسلام  بازوى توانا،

 ودرطاعتِ  حقّ كوشا بودى، توحافظِ عهد وپيمانِ الهى، دورى كننده ازطُرُقِ فاسقان بودى، ]و[ توآنچه درتوان  داشتى (براى اِعلاءِكلمه حقّ) بذل نمودى، داراى ركوع و سجود طولانى بودى،

تو مانند كسيكه  ازدنيا رخت برخواهد بست ازآن روگردان بودى، و مانندكسانيكه ازدنيادروحشت وهراس بسر ميبرند به آن نگاه ميكردى، آرزوهايت از (تعلّق به) دنيا بازداشته شده، وهمّت وكوششت از زيوردنيا رو گردانده بود، ديدگانت ازبهجت و سروردنيابربسته،

 واشتياق ومِيلَت به آخرت شهره آفاق است،

تا آنكه جور و ستم دستِ تعدّى دراز نمود، وظلم وسركشى نقاب از چهره بركشيد ، وضـلالت و گمـراهى پيروان خويش را فرا خواند ،

   با آنـكه تو در حَرَمِ جدّت متوطّن بودى، و از ستمكاران فاصله گرفته بودى، و مُلازمِ منزل ومحرابِ عبادت بوده، واز لذّتها وشهوات دنيوى كناره گيربودى، وبرحسب طاقت وتَوانَت مُنكَر راباقلب وزبانت انكارمى نمودى،

               پس ازآن علم ودانشت اقتضاى انكارِ آشكارنمود، و برتو لازم گشت ]لازم نمود[ بابدكاران روياروى جهادكنى،

بنابراين درميان فرزندان و خانواده ات، وپيروان ودوستانت روانه شدى،

 وحقّ وبرهان را آشكارنمودى، وباحكمت وپندواندرزِ نيكو (مردم را) بسوىِ خدا فراخواندى، وبه برپادارىِ حدودِ الهى ، و طاعتِ معبود امر نمودى ، و از پليدى ها و سركشى نهى فرمودى،

ولى آنهابه ستم ودشمنى روياروىِ تو قرار گرفتند،

 پس تو نيزباآنان به جهاد برخاستى پس ازآنكه(حقّ را)به آنان گوشزد نمودى ]آنها رابه عـذابِ الهى تهديد نمودى[، و حجّت را بر آنها مؤكّد فرمودى،

  ولى عهد و پيمان وبيعت تو را شكستند،

     و پروردگار تو جدّت را بخشم آوردند و با تو ستيز آغازيدند، پس توبه جهت زدوخورد و پيكار استوار شدى، ولشكريان  فاجر راخورد و آسيا نمودى، ودرگَرد وغُبار ِنبرد فرو رفتى، وچنان  با ذوالفقار جنگيدى، كه  گويا علىّ مرتضى هستى،

  زیارت ناحیه مقدسه

روز مرگم نفسی وعده دیدار بده

الهی این نوشته ها را در تنهایی قبر  انیسمان  و ما را به صالحین  ملحق گردان

              وچنان  با ذوالفقار جنگيدى، كه  گويا علىّ مرتضى هستى،

       پس چون تورابا قلبى  مطمئن، بدون  ترس وهراس يافتند،شرورِمكروحيله شان رابرتوبرافراشتندوازدرِنيـرنگ وفسادباتو قتال نمودند، وآن ملعون لشكريانش رافرمان داد، تاتورا ازآب واستفاده آن منع نمودند،

وباتوقتال نمودند، وبه جنگ ومبارزه باتوشتافتند، وتيرهاوخدنگهابسوى توپرتاب نمودند، وبراى  استيصال وناچار نمودن تو دست دراز كردند، و

حُرمتى براى تومراعات نكردند،

 وازهيچ گناهى درموردتوخوددارى ننمودند،

چه دركشتن آنهادوستانت را، و چه درغارت اثاثيه خيمه هايت،

 (بارى)تودرگَرد وغُبارهاى جنگ پيش تاختى، وآزارواذيّتهاى فراوانى تحمّل نمودى، آنچنانكه  فرشتگانِ  آسمانها ازصبر و شكيبائى توبه شگفت آمدند،پس دشمنان از همه  طرف  به  تو هجوم آوردند، و تورا به سبب زخم ها و جراحتها ناتوان نمودند، و راه خلاص ورفتن  برتو  بستند،

 تاآنكه هيچ ياورى برايت نماند،

 ولى توحسابگر(عمل خويش براى خدا)و صبوربودى، اززنان وفرزندانت دفاع وحمايت مينمودى،

تاآنكه تورااز اسبِ سوارى ات سرنگون نمودند،

 پس بابدن مجروح برزمين سقوط كردى، درحاليكه اسبها تورابا سُم هاى خويش كوبيدند،وسركشان باشمشيرهاى تيزِشان برفرازت شدند،

          پيشانىِ تو به عرقِ مرگ مرطوب شد،

و دستانِ چپ و راستت به باز و بسته شدن در حركت بود ، پس گوشـه نظرى به جانب خِيام و حَرَمَت گرداندى، در حاليكه از زنان و فرزندانت(روگردانده)به خويش مشـغول بودى ،

        اسبِ سوارى ات با حال نفرت شتافت ، شيـهه كشان و گريـان، بجانبِ خيمه ها رو نمود ،

 پس چون بانوانِ حَرَم اسبِ تيز پاى تو را خوار و زبون بديدند، و زينِ تورابراو واژگونه يافتند،

    ازپسِ پرده ها(ىِ خيمه) خارج شدند،درحاليكه  گيسوان برگونه هاپراكنده نمودند، بر صورت ها طپانچه مى زدندو نقاب ازچهره هاافكنده بودند، وبصداى  بلندشيون ميزدند،وازاوجِ عزّت به حضيض ذلّت درافتاده بودند،

   وبه سوىِ قتلگاه تو مى شتافتند، درهمان حال شِمرِملعون برسينه مباركت نشسته،وشمشيرخويش رابرگلـويت سيراب  مينمود، بادستى  مَحاسنِ شريفت را درمُشت ميفِشرد،(وبادست ديگر)باتيغِ آخته اش سراز بدنت جدامى كرد،

     تمامِ اعضاوحواسّت ازحركت ايستاد، نَفَسهاىِ مباركت درسينه پنهان شد وسرِمقدّست برنيزه بالارفت،

     اهل وعيالت چون بردِگان به اسيرى رفتند، ودرغُل وزنجيرآهنين برفرازجهازِشتران دربندشدند، گرماى (آفتابِ) نيمروز چهره هاشان مى سوزاند ، درصحراها وبيابانها كشيده ميشدند، دستانشان به گَردَنهازنجيرشده،درميان بازارها گردانده ميشدند،

       اىواى براين سركشان گناهكار!

  .......  زیارت ناحیه مقدسه

یا اهل العالم قتل الحسین بکربلا عطشانا

      سلام بر آن كشته مظلوم، سلام بر برادرِ مسمومش، سلام بر على اكبر، سلام بر آن شير خوارِ كوچـك، سلام بر آن بدن هاى برهـنه شده، سلام بر آن خانواده اى كه نزديك (و همراه سَروَرشان) بودند، سلام بر آن به خاك افتادگان در بيابان ها، سلام بر آن  دور افتادگان از وطن ها، سلام بر آن دفن شدگـانِ بدون كفن، 

     سلام بر آن سرهاى جدا شده از بدن، سلام بر آن حسابگر (اعمالِ خويش براى خدا) و شكيبا، سلام بر آن مظلومِ بى ياور، سلام بر آن جاى گرفته در خاكِ پاك، 

    سلام بر صاحـبِ آن بارگـاهِ عالى رتبه، سلام بر آن كسى كه ربّ جليل او را پاك و مطهّر گردانيد، سلام بر آن كسى كه جبرئيل به او مباهات مى نمود، سلام بر آن كسى كه ميكائيل در گهواره با او تكلّم مى نمود، سلام بر آن كسى كه عهد و پيمانش شكسته شد،

     سلام بر آن كسى كه پرده حُرمَتش دريده شد، 

   سلام برآن كسى كه خونش به ظلم ريخته شد، سلام برآنكه با خونِ زخم هايش شست و شو داده شد، سلام بر آنكه از جام هاى نيزه ها جرعه نوشيد، سلام بر آن مظلومى كه خونش مباح گرديد،

           سلام بر آنكه در ملأ عام سرش بريده شد، 

 سلام بر آنكه اهل قريه ها دفنش نمودند، سلام بر آنكه شاهرَگش بريده شد، 

 سلام بر آن مدافعِ بى ياور، 

      سلام بر آن مَحاسنِ بخون خضاب شده، 

    سلام بر آن گونه خاك آلوده،

  سلام بر آن بدنِ برهنه ، سلام بر آن دندانِ چوب خورده ، سلام برآن  سرِ بالاى نيزه رفته، سلام بر آن بدن هاى برهنه و عريانى كه در بيابان ها(ىِ كربلاء) گُرگ هاى تجاوزگر به آن دندان مى آلودند، و درندگان خونخوار بر گِردِ آن مى گشتند،

 سلام برتو اى مولاى من

و برفرشتـگانى كه بر گِـردِ بارگاه تو پَر مى كِشند ، و اطرافِ تُربتـت اجتماع كرده اند، و در آستانِ تو طواف مى كنند، و براى زيارت تو وارد مى شوند،

          سلام برتو من به سوى تو رو آورده ام، وبه رستگارى درپيشگاه تواميدبسته ام،

 سلام برتو سلامِ آن كسى كه به حُرمتِ توآشناست، و درولايت ودوستىِ تومُخلص و بى ريا است ، وبه سببِ محبّت و ولاى تو به خدا تقرّب جسته، و ازدشمنانت بيزاراست، سلام كسيكه قلبش ازمصيبت تو جريحه دار، و اشكش به هنگام يادتو جارى است، سلام كسيكه دردناك وغمگين وشيفته وفروتن است، سلام كسيكه اگرباتودركربلاء مى بود، باجانش(دربرابرِ)تيزىِ شمشيرها ازتو محافظت مى نمود،و نيمه جانش رابه خاطرتوبدست مرگ مى سپرد، و درركاب تو جهاد ميكرد، و تورابرعليه ستمكاران يارى داده،جان وتن ومال وفرزندش رافداى تو مى نمود، وجانش فداى جان تو، وخانواده اش سپربلاىِ اهل بيت تومى بود، اگرچه زمانه مرابه تأخير انداخت، ومُقدَّرات الهى مراازيارىِ تو بازداشت، ونبودم تاباآنانكه باتو جنگيدند بجنگم، وباكسانيكه باتواظهاردشمنى كردندخصومت نمايم،(درعوض)صبح وشام برتومويِه ميكنم، وبه جاى اشك براى توخون گريه ميكنم، ازروى حسرت وتأسّف وافسوس برمصيبت هائى كه برتو واردشد،تاجائى كه ازفرط اندوهِ مصيبت، وغم وغصّه شدّتِ حزن جان سپارم،....

.....

  مصحف کربلا رو بخونیم

   نام مولا و زمزمه عاشقانشون....

       هر کس به نحوی ارادتش رو به اقا امام حسین نشون میده .در این ایام که

امام عصر سلام الله علیه حال خاصی دارند.

    در میون این همه عاشق و عزادار بعضی  خودشون رو  میون جمع خوبان اورده اند چرا که زبانی سزاوار گفتن و نام تو بردن نمیابند.

اومدند تو سیاهی لشکر باشند.

          خودشونو پشت امام زمان اوردند و به آبروی او اینجاند همونطور که در نماز هاشون یاد گرفتند   تو جمع ایاک نعبد گویان با امام زمانشون بگویند تنها تو را میپرستیم.