صهبای صفا

	صهبای صفا
	صهبای صفا بر جان و دلمان گوارا

مرا چه شده است

خدايا توبه ام ده تا

نافرمانيت نكنم

و به دلم انداز

كار نيك را و عمل بدان و ترست را در شب و روز تا هنگامى كه در اين دنيا زنده ام دارى

اى پروردگار جهانيان

خدايا من هر زمان پيش خود گفتم كه ديگر مهيا و مجهز شده ام و برخاستم براى خواندن نماز در برابرت و با تو به راز پرداختم تو بر من خواب آلودگی را مسلط كردى در آن هنگامى كه داخل نماز شدم و حال مناجات را از من گرفتى در آن وقتى كه به راز و نياز پرداختم ،

مرا چه شده است كه هرگاه با خود گفتم باطن و درونم نيكو شده و نزديك شده از مجالس توبه كنندگان مجلس من ، گرفتارى و پيش آمدى برايم رخ داده كه پايم لغزش پيدا كرده و ميان من و خدمتگذاريت حائل گشته

اى آقاى من شايد مرا از دَرِ خانه ات رانده اى و از خدمتت دورم كرده اى

يا شايد ديده اى سبك شمارم حقّت را پس دورم كرده اى

يا شايد ديده اى از تو رو گردانده ام پس خشمم كرده اى

يا شايد مرادر جايگاه دروغگويانم ديده اى پس رهايم كرده اى

يا شايد ديده اى سپاسگزار نعمتهايت نيستم پس محرومم ساخته اى

يا شايد مرا در مجلس علماء نيافته اى پس خوارم كرده اى

يا شايد مرا در زمره غافلانم ديده اى پس از رحمت خويش بى بهره ام كرده اى

يا شايد مرا ماءنوس با مجالس بيهوده گذرانم ديده اى پس مرا به آنها واگذاشته اى

يا شايد دوست نداشتى دعايم را بشنوى پس از درگاهت دورم كرده اى

يا شايد به جرم و گناهم كيفرم داده اى

يا شايد به بى شرميم مجازاتم كرده اى

بخشی از دعای ابوحمزه ثمالی

+ نوشته شده در سه شنبه 3 مهر1386ساعت 10:10 توسط صهبای صفا |

گريه می كنم براى...

بنده به نزد چه كسى رود جز به درگاه مولايش

و مخلوق به كه پناهنده شود جز به خالقش

خدايا اگر مرا به زنجير و بند گرفتارم كنى و بازدارى از من عطايت را در ميان انظار مردم و رسواييهايم را به چشم بندگانت آرى و دستور بردنم را بسوى دوزخ صادر كنى و ميان من و نيكان حائل گردى من هرگز اميدم را از تو قطع نخواهم كرد و

آرزومنديم را از عفو تو بازنگردانم و بيرون نرود محبتت از دلم و من

نعمتهايى كه در دنيا به من دادى و پرده پوشيهايت را فراموش نمى كنم اى آقاى من محبت دنيا را از دلم بيرون كن و جمع كن ميان من و ميان (پيامبرت حضرت ) مصطفى و آلش برگزيدگان خلقت و خاتم پيمبران محمد صلى الله عليه و آله و مرا به درجه توبه و بازگشت بسويت برسان و

ياريم ده به گريه كردن بر خويشتن

زيرا كه من عمرم را به امروز و فردا كردن و آرزوها گذراندم و درآمده ام در جايگاه نااميدان از خير خودم پس كيست كه بدحال تر از من باشد اگر من بر اين حال بسوى قبرم منتقل گردم زيرا كه آماده اش نكرده ام براى خوابيدنم
و فرش نكرده ام آنرا به عمل صالح براى آرميدنم و

چرا گريه نكنم در صورتى كه نمى دانم به چه سرنوشتى دچار گردم من نفس خود را چنان بينم كه با من نيرنگ زند و روزگارم را كه مرا بفريبد
در حالى كه مرگ بالهاى خود را بر سرم گسترده پس چرا گريه نكنم ؟

گريه كنم براى جان دادنم

گريه كنم براى تاريكى قبرم

گريه كنم براى تنگى لحدم

گريه كنم براى سؤ ال نكير و منكر از من

گريه كنم براى بيرون آمدنم از قبر برهنه و خوار كه بار سنگينم را به پشتم بار كرده يكبار از طرف راستم بنگرم و بار ديگر از طرف چپ و هريك از خلايق را در كارى غير از كار خود ببينم براى هر يك از آنها در آن روز كارى است كه به خود مشغولش دارد چهره هايى در آن روز گشاده و خندان و شادمانند و چهره هايى در آن روز غبارآلود است و سياهى و خوارى آنها رافراگرفته

اى آقاى من بر تو است تكيه و اعتماد و اميد و توكلم

و به رحمت تو آويخته ام ، به رحمت خود رسانى هركه را خواهى و به كرامتت راهنمايى كنى
هر كه را دوست دارى

پس ستايش تو را است بر اينكه دلم را از آلودگى شرك پاك كردى

و براى تو است ستايش براى باز كردنت زبانم را، آيا به اين زبان كُندم

سپاس تو را گويم يا
با نهايت كوششم در كردارم تو را خوشنود سازم ؟ و چه ارزشى دارد زبانم پروردگارا در برابر

سپاس تو و چه ارزشى دارد كردارم در كنار نعمتهايت و احسانى كه به من كردى

خدايا براستى بخشش تو آرزويم را گسترانيد و شكر تو كردارم را پذيرفت آقاى من اشتياق من بسوى تو است و هراسم از تو است و آرزو و اميدم بسوى تو است و آرزويم مرا بسوى تو كشانده و همتم

اى خداى يگانه من بدرگاه تو نشيمن كرده و در آنچه پيش تو است (جامه ) شوقم (دامن ) گسترده و اميد خالص و ترسم تنها از تو است و به تو محبتم انس گرفته و دست به جانب تو انداخته ام و به ريسمان اطاعت تو بند كردم ترسم را

اى مولاى من به ياد تو دلم زنده است و به راز و نياز تو سوزش ترسم را تسكين بخشم پس اى مولاى من و اى آرزويم و اى آخرين سرحد خواسته ام ميان من و گناهم را كه مانع از ملازمت اطاعت تو است جدايى بينداز و اين خواهشى كه من از تو مى كنم به خاطر همان اميد ديرينه ايست كه به تو دارم و براى آن طمع بزرگى است كه درباره ات دارم كه تو راءفت و مهربانى را براى بندگانت بر خود فرض كرده اى پس امر و فرمان از آن تو است يگانه اى كه شريك ندارى و خلائق همگى جيره خوار تو و در قبضه اقتدار تو و خاضع درگاه تواءند برترى اى پروردگار جهانيان

خدايا
به من رحم كن در آن هنگامى كه حجت و دليلم قطع شود و زبانم از پاسخ تو لال گردد و هوش در هنگام
بازپرسيت از سرم بپرد پس اى بزرگ اميدم مرا نوميد مكن در آن هنگام كه سخت نيازمندم و به خاطر نادانيم مرا از درگاهت مران و براى كم طاقتيم مهرت را از من بازمدار به خاطر نيازى كه دارم به من بده و براى ناتوانيم به من رحم كن

اى آقاى من بر تو است اعتماد و تكيه و اميد
و توكل من و مهر تو است دستاويزم و به آستان تو بار (حاجت ) اندازم و به جود تو خواهشم را
جويم و به كرم تو اى پروردگار من دعايم را آغاز كنم و از پيش تو اميد رفع نياز و احتياج خود رادارم به توانگرى تو جبران نداريم كنم و زير سايه عفو تو بپا ايستم و به جود و كرم تو ديده بگشايم و به نيكى تو چشم دوزم پس مرا به آتش مسوزان با اينكه مركز آرزوى منى و در دوزخم سكونت مده كه تو نور چشم منى

اى آقاى من
گمان مرا به احسان و نيكيت دروغ و بى اصل مكن زيرا تو مورد اطمينان محكم منى و از پاداش نيكيت محرومم مساز كه تو به ندارى من آشنايى

خدايا اگر مرگم نزديك شده ولى كردارم مرا به تو نزديك نكرده من اعتراف به گناهم را وسيله عذر خويش به درگاهت قرار دهم

خدايا اگر درگذرى كيست كه سزاوارتر از تو به گذشت باشد و اگر عذاب كنى پس كيست كه در حكم عادل تر از تو باشد

رحم كن

در اين دنيا به غربتم و هنگام مرگ به غمزدگيم و در قبر به
تنهاييم و در لحد به وحشت و بى كسيم و هنگامى كه در برابرت به پاى حسابم آورند به خوارى جايگاهم رحم كن و بيامرز براى من آنچه از كردارم كه بر مردم پوشيده مانده و ادامه بده برايم آنچه را كه بدان مرا پوشاندى و در آن حال كه در بستر مرگ افتاده و دستهاى ياران مرا به اين سو و آن سو كنند
بر من رحم كن و در آن حال كه روى سنگ غسالخانه دراز كشيده ام و همسايگان شايسته ام به اينطرف و آنطرف مى گردانند
بر من تفضل كن و هنگامى كه خويشان اطراف جنازه ام را بر دوش گرفته اند با من مهربانى فرما وهنگامى كه تك و تنها در ميان گودال قبر بر تو وارد شوم بر من بخشش كن و به غربت من در آن خانه تازه و نو رحم كن بطورى كه بجز تو انس نگيرم

اى آقاى من اگر مرا به خودم واگذارى
هلاك گردم آقاى من پس به كه استغاثه كنم اگر تو لغزشم را ناديده نگيرى و به كه پناه برم
اگر عنايت تو را در آرامگاهم از دست بدهم و به كه ملتجى گردم اگر تو غمم را برطرف نكنى ،
آقاى من كه را دارم و كه بر من رحم كند اگر تو بر من رحم نكنى و فضل كه را آرزو كنم
در روز نيازمنديم اگر فضل تو را گم كنم و بسوى چه كسى از گناهانم بگريزم در آن هنگام كه عمرم بسر رسد

اى آقاى من مرا با اينكه به تو اميدوارم معذب مفرما

خدايا اميد مرا تحقق بخش و ترسم را امان بخش زيرا در اين گناهان بسيار اميدى جز به عفو تو ندارم

اى آقاى من از تو خواهم چيزى را
كه شايسته آن نيستم و تو شايسته پرهيزكارى هستى و اهل آمرزشى پس بيامرز مرا و از نظر مرحمت خود جامه اى بر من بپوشان كه گناهانم را بپوشاند و آنها را برايم بيامرز و مورد مؤ اخذه قرارم مده كه تو داراى منتى ديرينه و چشم پوشى بزرگ و گذشت بزرگوارى هستى

خدايا تويى كه فيض خود را
حتى بر آنكه درخواست نكند و بر منكران پروردگاريت فروريزى پس چگونه نسبت به كسى كه
از تو درخواست كند و يقين داند كه جهان خلقت از تو و كار بدست تو است ؟

برترى و والايى اى پروردگار جهانيان ، اى آقاى من بنده ات به درگاهت آمده و تنگدستى او را پيش رویت واداشته و به وسيله دعاى خود در خانه احسان تو را مى كوبد پس آن روى بزرگوارت را از من بر مگردان و آنچه گويم از من بپذير زيرا من به اين دعا تو را خواندم و اميدوارم كه بازم مگردانى چون آشنايى كاملى به مهر و راءفت تو دارم

....

بخشی از دعای ابوحمزه ثمالی

+ نوشته شده در سه شنبه 3 مهر1386ساعت 8:7 توسط صهبای صفا |

مرا چه شده است

خدايا توبه ام ده تا

نافرمانيت نكنم

و به دلم انداز

كار نيك را و عمل بدان و ترست را در شب و روز تا هنگامى كه در اين دنيا زنده ام دارى

اى پروردگار جهانيان خدايا من هر زمان پيش خود گفتم كه ديگر مهيا و مجهز شده ام و برخاستم براى خواندن نماز در برابرت و با تو به راز پرداختم تو بر من چُرت و پينكى را مسلط كردى در آن هنگامى كه داخل نماز شدم و حال مناجات را از من گرفتى در آن وقتى كه به راز و نياز پرداختم ،

مرا چه شده است كه هرگاه با خود گفتم باطن و درونم نيكو شده و نزديك شده از مجالس توبه كنندگان مجلس من ، گرفتارى و پيش آمدى برايم رخ داده كه پايم لغزش پيدا كرده و ميان من و خدمتگذاريت حائل گشته

اى آقاى من شايد مرا از دَرِ خانه ات رانده اى و از خدمتت دورم كرده اى

يا شايد ديده اى سبك شمارم حقّت را پس دورم كرده اى

يا شايد ديده اى از تو رو گردانده ام پس خشمم كرده اى

يا شايد مرادر جايگاه دروغگويانم ديده اى پس رهايم كرده اى

يا شايد ديده اى سپاسگزار نعمتهايت نيستم پس محرومم ساخته اى

يا شايد مرا در مجلس علماء نيافته اى پس خوارم كرده اى

يا شايد مرا در زمره غافلانم ديده اى پس از رحمت خويش بى بهره ام كرده اى

يا شايد مرا ماءنوس با مجالس بيهوده گذرانم ديده اى پس مرا به آنها واگذاشته اى

يا شايد دوست نداشتى دعايم را بشنوى پس از درگاهت دورم كرده اى

يا شايد به جرم و گناهم كيفرم داده اى

يا شايد به بى شرميم مجازاتم كرده اى

پس اگر از من بگذرى پروردگارا بجاست چون بسيار اتفاق افتاده كه از گنهكاران پيش از من گذشته اى زيرا كرم تو پروردگارا برتر از كيفر كردن تقصيركاران است

و من پناهنده به فضل توام

و از ترس تو بسوى خودت گريخته ام

و درخواست انجام وعده ات را در چشم پوشى از كسى كه خوش گمان به تو است دارم

خدايا تو فضلت و سيعتر و بردباريت بزرگتر از آنست كه مرا به كردارم بسنجى يا اينكه مرا به خطايم بلغزانى و چه هستم من

اى آقاى من و چه ارزشى دارم ؟ مرا به فضل خويش ببخش

اى آقاى من و بر من با عفو خود نيكى كن و با پرده پوشيت بپوشانم و درگذر از سرزنش كردنم به بزرگوارى ذاتت

آقاى من

من همان بنده خردسالى هستم كه پروريدى و

همان نادانى هستم كه دانايش كردى و

همان گمراهى هستم كه راهنماييش كردى و

همان پستى هستم كه بلندش كردى و

همان ترسانى هستم كه امانش دادى و

گرسنه اى هستم كه سيرش كردى و

تشنه اى هستم كه سيرابش كردى و

برهنه اى هستم كه پوشانديش و

ندارى هستم كه دارايش كردى و

ناتوانى هستم كه نيرومندش كردى و

خوارى هستم كه عزيزش كردى و

دردمندى هستم كه درمانش كردى و

خواهنده اى هستم كه عطايش كردى و

گنهكارى هستم كه گناهانش را پوشاندى و

خطاكارى هستم كه از او گذشتى و

اندكى هستم كه بسيارش كردى و

خوارشمرده اى هستم كه ياريش كردى و

آواره اى هستم كه جا و ماءوايش دادى

منم پروردگارا آن كسى كه در خلوت از تو شرم نكردم و در آشكارا هم رعايت تو را نكردم

منم صاحب مصيبتها و ماجراهاى بزرگ

منم كسى كه بر آقاى خود دليرى كرده

منم كسى كه نافرمانى برپادارنده آسمانها را كرده ام

منم كسى كه براى نافرمانيهاى بزرگى كه كرده ام رشوه داده ام

منم آن كسى كه هرگاه نويد گناهى رابه من مى دادند بسويش شتابان مى رفتم

منم كه مهلتم دادى ولى من به خود نيامدم و بر من پوشاندى ولى من شرم نكردم و نافرمانيها كردم و از حدّ گذراندم و

از چشم خود مرا انداختى و من اعتنا نكردم

پس باز هم به بردباريت مهلتم دادى و به پرده پوشيت مرا پوشاندى تا بدانجا كه گويا از ياد من بيرون رفتى و از كيفرهاى گناهان مرا دور داشتى تا به حدى كه گويا از من شرم كردى

خدايا در هنگام گناه كه من نافرمانيت كردم نه از باب اين بود كه پروردگاريت را منكر بودم و يا دستورت را سبك شمردم و يا خود را در معرض كيفرت درآوردم و يا تهديدهاى تو را بى ارزش فرض كردم بلكه گناهى بود كه پيش آمد و نفس سركش نيز آنرا آراست و هواى نفس نيز چيره شد و بدبختى هم كمك كرد و پرده آويخته(پرده پوشى تو) هم مرا مغرور كرد

و در نتيجه تا آنجا كه مى توانستم در نافرمانى و مخالفت تو كوشيدم

ولى

اكنون

كيست كه از عذاب تو مرا نجات دهد و از دست دشمنان در فرداى قيامت چه كسى خلاصم كند و به ريسمان چه كسى چنگ زنم اگر تو رشته خود را از من قطع كنى

پس چه رسوايى است براى من بر آنچه نامه تو از عمل من شماره و احصاء كرده كه اگر اميد من به كرمت و وسعت رحمتت نبود و از نااميد شدن بازم نمى داشتى به محض آنكه به ياد آنها مى افتادم يكسره نااميد مى شدم

اى بهترين كسى كه خواندش خواننده اى و برترين كسى كه اميدش دارد اميدوارى

خدايا به پيمان اسلام به درگاهت توسل جويم
و به حرمت قرآن بر تو اعتماد كنم و به دوستى و محبتى كه به پيامبر امّى قرشى هاشمى عربى تهامى مكى مدنى دارم اميد تقرب به تو را دارم

پس

تو انس ايمانى مرا مبدّل به وحشت مكن و پاداشم را پاداش آن كس كه جز تو را پرستيده قرار مده زيرا مردمى بودند كه به زبان ايمان آوردند تا بدان وسيله خون خود را حفظ كنند و بدين مقصود هم رسيدند ولى ما به دل و زبان به تو ايمان آورديم تا از ما بگذرى پس ما را هم به مقصودمان برسان و اميدت را در دلهاى ما ثابت و محكم فرما و منحرف مساز دلهاى ما را پس از آنكه هدايتمان كردى و ببخش بما از نزد خود رحمتى كه براستى تويى بسيار بخشنده

به عزتت سوگند اگر برانيم من هرگز از در خانه ات برنخيزم
و دست از تملق و چاپلوسيت برندارم چون شناسايى كرمت و رحمت وسيعت به دلم الهام شده ،
بنده به نزد چه كسى رود جز به درگاه مولايش ....

بخشی از دعای ابوحمزه ثمالی

+ نوشته شده در سه شنبه 3 مهر1386ساعت 0:30 توسط صهبای صفا |

صلوات شعبانیه

صلوات هر روز شعبان مَرْويّه ازحضرت امام زين العابدين عليه السلام :

خدايا درود فرست بر

محمد و آل محمد

درخت نبوت و جايگاه رسالت و محل رفت و آمد فرشتگان و معدن دانش و خاندان وحى