امام علی (علیه‌ السلام):

عِظَمُ الخَالِقِ عِنْدَكَ يُصَغِّرُ المَخْلوُقَ فِي عَيْنِكَ.
بزرگی آفریننده در نزد تو آفریده‌ها را در چشمت کوچک می‌کند.

آهن ربای ضریحش تو را به خود می کشد

راه باز می شود

تو را می خواند

تو را به خود می کشد

در آغوشش می گیردت

فرصتی مهیا می شود

سلامی تازه می کنی

عرض ارادتی می کنی

دیداری تازه می شود

آغوشش را به تو باز می کند

سر به ضریح می گذاری

می بوییش

می بوسیش

یاد حسین می افتی و کامی که در دهان علی اکبر گذاشت

باز می بوسیش

کشش

جذبه

کهربا

نگاهش می کنی

نگاهش را می بینی

هم چنان در آغوشش می مانی

وقت خداحافظی 

دوربرگردان  مشهد

 تمنای بازگشت می کنی

بی هیچ امیدی  آرزویی در تاریکی

ناگاه برت می گرداند

دوربرگردان  مشهد

دوباره نگاهش را می بینی

لبخندش را می بینی

لبخند می زنی

دلت محکم می شود

سکینه نازل می شود

اجازه بازگشت می گیری 

بازگشت مکانی

می روی بی آنکه رفته باشی

السلام علیک یا علی بن موسی الرضا

السلام علیک یا فاطمه معصومه

 
امام صادق (ع ) فرمود:

پس چون به ميدان شوق وارد شدى ، بر نفس خويش وخواسته هاى دنيايى خود تكبير گوى وهر چه بدان الفت يافته اى ترك كن واز غير معشوقت درگذر وجايى ميان مرگ وزندگى (كه خود را از مردگان بر شمارى ) رحلِ اقامت افكن و (لبّيك اللّهمّ لبّيك ) بگو. خدا بر اجرت بيفزايد.
مشتاق ، چون غريق است كه او را همّتى جز خلاصى ورهايى از خطر نباشد. او همه چيز را سواى آنچه كه بدان شوق دارد وآن نجات باشد، به فراموشى سپرده است .

مصباح الشريعه