آسمان بار امانت نتوانست کشید ...

در دلم بود که آدم شوم اما نشدم
بي خبر از همه عالم شوم اما نشدم
هجرت از خويش کنم خانه به محبوب دهم
تا به اسماء معلم شوم اما نشدم
از کف دوست بنوشم همه شب باده عشق
رسته از کوثر و زمزم شوم اما نشدم
سر و پا گوش شوم پاي بسر هوش شوم
کز دم گرم تو ملهم شوم اما نشدم

در دلم بود که

از کف دوست بنوشم همه شب باده عشق
رسته از کوثر و زمزم شوم                    اما  نشدم

و کیف اصبر...

چگونه تاب آورم اگر روی گردانی از من

مولای

تو که ناتوانیم دانی

تو که رب من هستی

ای که پرورشم بدست توست و ای که مفرم بسوی توست

از خودم به تو فرار میکنم   ....  از تو به سوی تو فرار میکنم

دستم گیر که بی تو راهم نیست

الهی من شکایت دارم  از ....

خدايا

به تو شكايت آورم از دشمنى كه گمراهم كند و شيطانى كه مرا از راه بدر برد سينه ام را پر ازوسوسه كرده و تحريكات زهرآگينش قلبم را احاطه كرده به هوا و هواسم كمك كند

و دوستى دنيا را پيش چشمم آرايش دهد ميان من و فرمانبردارى و تقرب به درگاهت حائل گردد

.

.

خدايا
جنبش و نيرويى براى من نيست جز به نيروى تو و راه نجاتى از گرفتاريهاى دنيا ندارم جز نگهدارى تو

پس از تو مى خواهم به حكمت رسايت و به مشيت جارى و گذرايت كه مرا تنها در معرض
جود و بخشش خود درآورى و هدف تيرهاى بلا و آزمايش قرارم ندهى و مرا در پيروزى
بر دشمنان يارى كنى و رسوائيها و عيوبم را بپوشانى و از بلا محافظتم كنى...

از مناجات ۱۵گانه امام زین العابدین ع مناجات الشاکین

اللهم انی اسئلک الامان یوم لا ینفع مال و لا بنون الا من اتی الله بقلب سلیم

مولای یا مولای  انت المعطی و انا السائل

                                   و هل یرحم السائل الی المعطی

مولای یا مولای انت ...

 انت السلطان و انا الممتحن

انت الغفور و انا المذنب

انت الغالب و انا المغلوب

انت رب و انا المربوب

انت المتکبر و انا الخاشع

الرحمنی برحمتک وارض عنی بوجودک و کر-مک و فضلک یا ذالجود والاحسان و الطول والامتنان برحمتک یا ارحم الراحمین

باز هم این چشم ابری با منست

خانه با فانوس اشکم روشنست

آيا در برزخ انسان سير تكاملي دارد؟

حضرت موسي‌بن جعفر (عليه‌السلام) به مردي فرمودند: "أتحبّ البقاء فى الدّنيا"؛ آيا بقاي در دنيا را دوست داري؟ آن شخص كه از تربيت‌شدگان مكتب امامت بود، عرض كرد: آري آن حضرت پرسيدند: چرا؟ عرض كرد: براي آن كه به قرائت سوره محبوب خود، "قل هو الله أحد" بپردازم. امام كاظم (عليه‌السلام) پس از لحظه‌اي سكوت فرمودند: "يا حفص! من مات من أوليائنا وشيعتنا ولم يُحسن القرآن عُلّم فى قبره ليرفع الله به من درجته فإن درجات الجنة علي قدر آيات القرآن يقال له: اقرأ وارق. فيقرأ ثم يرقي"؛

 اگر از شيعيان ما، كسي قرآن را به خوبي فرا نگرفته باشد (چون به حقيقت آن ايمان دارد) در جهان برزخ، قرآن به او تعليم داده مي‌شود تا خداي سبحان با معرفت قرآن بر درجات او بيفزايد؛ زيرا درجات قرآن به اندازه آيات قرآن است. به قاري گفته مي‌شود: بخوان و بالا برو. او نيز مي‌خواند و بالا مي‌رود.

نظير آنچه در رؤيا براي روح معلوم مي‌شود و براي آگاهي به آنْ حركت فراگيري از قبيل كوششهاي بدني در زمان بيداري راه ندارد و بسياري از علوم و معارف دين در آن جا براي انسانها روشن و مشهود خواهد شد و چون عدد درجات بهشت به عدد آيات نوراني قرآن كريم است، براي ترفيع درجات شيعيان، ابتدا از تعليم قرآن بهره‌مند خواهند شد و سپس با فرمان "اقرأ وارق"، مي‌خوانند و در درجات بهشت صعود مي‌كنند. صعود در درجات بهشت پاداش قرائت در عالم آخرت نيست؛ زيرا در عالم برزخ، تكليف و عمل مكلفانه كه جزا را به همراه داشته باشد نيست، بلكه صعود بهشتيان در درجات بهشت، همان ظهور انس با قرآن در دنيـاست.

بر گرفته ازسایت اسرا

مرحوم علامه طباطبايي  فرمودند: صلواتي كه ما مي‌فرستيم

        اولاً از خودمان چيزي اهدا نمي‌كنيم ‏بلكه به خدا عرض مي‌كنيم و از او مي‌خواهيم كه بر پيامبر و خاندانش رحمت ويژه ‏بفرستد

                    و ثانياً گرچه اين خاندان نسبت به ما محتاج نيستند ولي به ذات اقدس اله كه ‏نيازمندند وبايد دائماً فيض الهي بر آنها نازل شود.

 ما با اين صلوات در واقع خود را به اين ‏خاندان نزديك كرده‌ايم.

      صلوات هم ‏ادب ما را ثابت مي‌كند واِلاّ ما كه از خودمان چيزي نداريم. بلكه

             از ذات اقدس اله مسئلت ‏مي‌كنيم بر مراتب و درجات اين بزرگواران بيفزايد.

                                               و همين عرض ادب براي ما تقرّب است.

                                                                                                                                     برگرفته از سایت اسرا جوادی آملی

مطلبی را در بخش پرسش و پاسخ در محضر آیت الله جوادی آملی  می خوندم جالبه.   سوال شده بود

چگونه مي‌توان امام زمان(ارواحنا له الفداء) را شناخت؟

جواب
يك شناخت تاريخي داريم و يك شناخت واقعي كه مهم‌تر از اولي است.

                     عمده آن ‏است كه ما حضرت را حقيقتاً بشناسيم    

                              و حضرت ما را ببيند

                                              نه ما حضرت را ببينيم‏‎

در زمان پيامبر‌(صلي الله عليه و آله و سلم) (كه مقامش بالاتر از همه‎ ‎ائمه است) ‏كم نبودند كساني كه وجود مبارك حضرت را مي‌ديدند، اما خداي سبحان درباره آنها در ‏قرآن فرمود: ”وَتَراهُم يَنْظُروُنَ اِلَيْكَ وَهُمْ لا يُبْصِرُون“آنها را مي‌بيني كه به تو نگاه ‏مي‌كنند ولي تو را نمي‌بينند، اهل نظرند ولي اهل بصيرت نيستند.

      اگر ما سعي كنيم ‏وجود مبارك امام زمان‌(عليه السّلام) ما را ببينند،

                                                    هنر است.‏

در قرآن كريم آمده است: خدا كه به كُلّ شيءٍ بصير است روز قيامت به يك عده ‏نگاه نمي‌كند، ”وَلا يُكَلّمُهُمُ اللّه ولا يَنْظُرُ اِلَيهِم يَومَ القِيامَةِ ولا يُزَكّيهِم“. آن نگاه تشريفي ‏را نسبت به عده‌اي اعمال نمي‌كند.

            اگر ما واقعاً در مسير صحيح حركت كنيم، حضرت ما ‏را مي‌بيند،

     و ديدن و نظر تشريفي ايشان براي ما شرف است و گر نه ديدن فيزيكي ‏خيلي كار ساز نيست.

 همچنان كه خيلي‌ها پيامبر اكرم‌(صلي الله عليه و آله و سلم)، ‏اميرالمؤمنين(عليه السّلام) و حضرت زهرا‌(عليها‌السلام) را مي‌ديدند، ولي بصيرت ‏نداشتند. ديدن‌هاي تشريفي مهم است، نه نگاه صوري، البته گاهي همان نگاه صوري ‏هم پديد مي‌آيد و انسان وجود حضرت را از نزديك زيارت مي‌كند و فيضي مي‌برد و ‏مشكل او هم به بركت حضرت از طرف ذات اقدس اله حل مي‌شود. اما

                                                                     مهم همان ديدن ‏از روي بصيرت است.‏

برگرفته از سایت اسرا  ایت الله جوادی املی

                                میلاد سر خیل کاروان نور  رحمت للعالمین  خاتم النبین

                                                               و

                                                    امام جعفر صادق ع

                                                            مبارک

  فَإ نَّ الْغَايَةَ اءَمَامَكُمْ، وَ إ نَّ وَرَاءَكُمُ السَّاعَةَ تَحْدُوكُمْ، تَخَفَّفُوا تَلْحَقُوا، فَإ نَّما يُنْتَظَرُ بِاءَوَّلِكُمْ   آخِرُكُمْ.

آخرين منزل ، روياروى شماست و مرگ پشت سرتان . و با آواز خود شما را به پيش مى راند.

      سبكبار شويد تا برسيد.

            زيرا آنان كه از پيش ‍ رفته اند چشم به راه شما واپس ماندگان اند.

من مى گويم : اين كلام بعد از كلام خدا و كلام رسول اللّه (ص ) با كلام هركس كه سنجيده شود افزون آيد و بر او پيشى گيرد. عبارت : ((سبكبار شويد تا برسيد)) عبارتى است با كلمات اندك و معانى بسيار. كلام ژرف و سرشار از حكمت .

از سایت شهید آوینی نهج البلاغه

یکی از دوستان در کامنت حدیثی نقل کردند     تقدیم میکنم

پیامبر مکرم اسلام (ص) میفرمایند:

اذا رایتم الربیع فاکثروا ذکر النشور
چون در بهاران حیاتٍ دوباره طبیعت مرده را به نظاره نشستید بسیار در باره روز رستاخیز اندیشه کنید

           اغاز ولایت حضرت حجت را به محضر مادرشان فاطمه زهرا س و همگان تبریک می گویم

شاید لازم باشه یه مطلبی اضافه کنم .به نظرم خطبه ی حضرت بیش از طلب باران ظاهری است در زمین

بیاییم به نیت باران حیات بخش و زنده کننده ی دلها دعا را همراه با مولامون زمزمه کنیم . دعا کنیم بر زمین های خشکی زده ی دلهامون بارانی ببارد با اوصافی که  امیر المومنین فرمودند :

 سودمند، سيراب كننده ، روياننده گياهان ، كه بروياند هر چه را كه نابود شده ، و زنده گرداند، هر چه را كه مرده است .

       كه تشنگى را برطرف گرداند كه و ميوه ها را افزون سازد و زمينهاى پست را سيراب كند و بر دره ها سيلاب افكند و درختان را برگ روياند و نرخها را بشكند

زمین دلهامون خشک شده باران در انتظار است .بیایید با هم دعای طلب بارون رو بخونیم.

خدا کنه که بارون بباره

خطبه ای از حضرت علی ع در طلب باران:

  بدانيد،

 زمينى كه شما را بر پشت خود حمل مى كند و آسمانى كه بر سرتان سايه گسترده است ، فرمانبردار پروردگار شما هستند و اگر بركات خود را بر شما ارزانى مى دارند، بدان سبب نيست كه بر شما دل مى سوزانند يا مى خواهند به شما تقرب جويند يا از شما اميد خيرى دارند،

                        بلكه ،

 خداوند آن دو را فرمان داده كه به شما سود رسانند و آن دو هم اطاعت كرده اند. خداوند، زمين و آسمان را براى مصالح شما بر پاى داشته و آن دو نيز برپاى ايستاده اند.

 از تو مى خواهيم كه ما را، از درگاه خود، نوميد بازنگردانى و اندوهگين واپس نفرستى و ما را به گناهانمان مورد خطاب قرار ندهى و برابر اعمالمان كيفر ندهى .

بار خدايا، بر ما باران و بركت و روزى و رحمت خود بگستران .

بر ما بارانى ببار

 سودمند، سيراب كننده ، روياننده گياهان ، كه بروياند هر چه را كه نابود شده ، و زنده گرداند، هر چه را كه مرده است . بارانى بر ما ببار، كه تشنگى را برطرف گرداند كه و ميوه ها را افزون سازد و زمينهاى پست را سيراب كند و بر دره ها سيلاب افكند و درختان را برگ روياند و نرخها را بشكند

                                                                   كه تو به هر كارى كه بخواهى توانايی