اللهم

انا نشکو الیک فقد نبینا صلواتک علیه و اله

و غیبته ولینا

بار الها بدرگاه تو شکایت میکنیم از فقدان نبیمان صلواتک علیه و اله  و

 از غیبت ولیمان

وبسیاری دشمنانمان و کمی عدد ما و فتنه های سخت بر ماو غلبه محیط  روزگار بر ما

 پس درود فرست بر محمد و آلش و

كمك ده ما را بر اين اوضاع به گشايش فورى از طرف خود و برطرف كردن رنج وناراحتى و يارى با عزت و ظاهر ساختن سلطنت حقه و رحمتى

رحلت جانسوز سرور عالمیان رحمت للعالمین محمد مصطفی صلواتک علیه و اله و

 امام حسن مجتبی ع و

امام علی بن موسی الرضا ع

را به پیشگاه اقا امام زمان عج و شیعیان حضرت و تمامی جهانیان تسلیت می گوییم

القلبُ حَرَمُ اللَّهِ ، فلا تُسْکِنْ حَرَمَ اللَّهِ غَيرَ اللَّهِ

دل ، حرم خداست، پس جز خدا را در حرم خدا جاي مده!

رو که در یک دل نمی گنجد  دو دوست 

 حدیث رو در وبلاگ خزائن رحمت پروردگار خوندم .چون جالب بود اینجا هم به یادگار  آوردم. یه مطالبی  گاه  آدم رو وقوف میده .

مطلب قبلی رو که نوشتم یه نکته ای رو می خواستم بگم

در روز عاشورا

حسين عليه‏السلام حد آخر مقاومت را هم می‏كند ، ديگر وقتی است كه به كلی‏
توانايی از بدنش سلب شده است . يكی از تيراندازان ستمكار تير زهرآلودی‏
را به كمان می‏كند و بسوی اباعبدالله ( ع ) می‏اندازد كه در سينه اباعبدالله ( ع ) می‏نشيند و

 آقا ديگر بی‏اختيار روی زمين می‏افتد .

 رويش را بسوی همان قبله‏ای كه از آن هرگز منحرف نشده است می‏كند

و می‏فرمايد :

  « رضا بقضائك  و  تسليما لامرك و   لا معبود سواك يا غياث المستغيثين »

                                    اين است حماسه الهی‏ 
                                         اين است حماسه انسانی

برگرفته از کتاب حماسه حسینی استاد شهید مرتضی مطهری

رضا بقضائک و تسلیما لامرک و لا معبود سواک یا غیاث المستغیثین

   قد آیینه ها خم شد دوباره 

                  سلام بر حسین

                                سلام بر فرزندان حسین

                                           سلام بر یاران حسین

                              سلام بر بانوی کربلا زینب

                سلام بر شهیدان راه حق

                                                                                    ویرانگر دلهای ما ای خانه ات  آ باد    

این روزها نشد بیام و مطلبی بنویسم. راستش دلم می خواست از شهید .....

فضای خونه بد جوری بوی شهدا رو گرفته بود خصوصا شب اربعین ...

به رسم ایرانی منهم مشغول خونه تکانی شده بودم...ایام هم که ایام خاص.... بلکه درسی باشه برای دلم یکم غبار رویی کنه تا اماده بشیم  برای

 سال نو 

           و

               سفره هفت سین

                                     و

                                           دعای تحویل سال

                                                      یا مقلب القلوب ....

                  که بی خونه تکونی دل نمیشه .....

رفتم سر کتابها جابجاشون کنم نگاهم افتاد به یه کتاب بازش کردم  به به چی بود یه اسم مبارک رویش نوشته شده بود سید....گردان....

کتاب رو گرفتم و بوییدم و بوسیدم.... اخه اون اسم و  خط یه شهید بود....

باز کردم و مطالبی که زیرش رو خط کشیده بود ند می خوندم

                   یه مطلبش رو برای یادگار انتخاب کردم :

         .....    یعنی اساس تربیت اینست مربی باید تسلط بر نفس داشته  باشد

یعنی از اساسی ترین قسمت کار او انظباطش در این .یعنی خودش برای خودش خشن بگیرد

                جدی بودن فرد یه بار بزرگی را در تربیت از دوش او بر می دارد

چون وقتی پیچ و مهره ی خودش محکم شد راه نفوذ در او کمتر است و کمتر می شود او را دست انداخت.کمتر میشود  با او بازی کرد .

باید یه مقدار رو خودش کار کند به شکلی که عادت بشه برای خودش جدی سخن گفتن جدی نگاه کردن جدی حرکت کردن

عادت کنه به جدیت.

 برگرفته از کتاب تربیت اسلامی ازحائری شیرازی

 .

.

.

.

یه کامنت قشنگ  گذاشته بودند  دوستان        اون هم تقدیم شما

سرورم!
اين منم!! كه عمري ريزه خوار خان تو بوده ام!
همان كودك خردسال كه تو او را پروردي!
من همان نادانم كه تو او را آمرزش دادي!
من همان گمراهم كه تو هدايت اش كردي!
من همان زمين خورده ام كه تو با دستگيري خود بلندش كردي!
من همان هراس زاده ام كه تو امانش دادي!
همان گرسنه‏‏ام كه تو سيرش كردي!
همان تشنه ام كه تو سيرابش كردي!
همان برهنه‏ام كه تو پوشاكش دادي!
همان نيازمندم كه تو بي نيازش كردي!
همان ناتوانم كه تو نيرويش بخشيدي!
همان ذليلم كه تو عزت اش دادي!
همان بيمارم كه با شفاي خود درمانش كردي!
همان گدايم كه از دهش‏ات بهره‏مندش ساختي!
همان گنه‏كارم كه بر گناهانش پرده افكندي!
و
همان خطاكارم كه لغذشش را بخشيدي!
من آن اندك شمارم كه تو بر شمار آن افزودي!
من آن لگد كوب شده‏ام كه تو او را ياري دادي!
من همان آواره‏ام كه تو او را در پناه گرفتي!



برداشت  از دعاي ابوحمزه ثمالي

       http://shoorideh.parsiblog.com/

سرم پر غوغا دلم پر باور             پیاپی به جان خبر می اید

                        که هر ان کسی ز در می اید

برو لیلی سوی شارع گذر کن

که مجنون ناگهان ز در می اید

سلسله موی دوست  حلقه دام بلاست

هرکه در این حلقه نیست فارغ از این ماجراست

هر که به جور رقیب یا به جفای حبیب

عهد فراموش کند مدعی بی وفاست

بار خدايا! بر محمّد و آلِ او رحـمت فرست ،

و مرا در زمره آنان محـشور فرما، و به شفـاعت و وساطتِ آنها مرا داخلِ بهشت گردان ،

بار خدايا! من به تو توسّل مى جويم اى سريعـترينِ حسابگران ،

و اِى بخشـنده ترينِ كَـريمان ،

و اِى فرمانـرواى حـاكمان، به (حقِّ) محمّد آخرينِ پيامبران، و فرستاده تو بسوىِ تمامِ جهان ها،

و به (حقِّ) برادرش و پسرعمويش آن بلند پيشانىِ ميان پُر ، آن دانشمندِ عالى مرتبه ، يعنى علىّ فرمانـرواىِ مؤمنان ،

و به (حقِّ) فاطمه سـروَرِ بانوانِ جهانيان ،

و به (حقِّ) حسـنِ مجتـبى كه پاك و مبرّا و پناهگـاه مُتّقين اسـت ، و به (حقِّ) أبي عبدالله الحسين گـراميترينِ شهداء ، و به (حقِّ) فرزنـدانِ مقتولش ، و خانـواده مظـلومش، و به (حقّ) على بن الحسـين زيورِ عابدان ، و به محمّد بن علـى قبـله توبه كنندگان ، و جعفر بن محمّد راستگـوترينِ صادقان ، و موسى بن جعفر آشكار كننده دلائل و براهين ، و على بن موسى ياورِ دين ، و محمّد بن على اُسوه و الگوىِ هدايت شونـدگان ، و على بن محمّد زاهـدترينِ پارسايان ، و حسـن بن على وارثِ جانشينان ، و حُجّتِ خدا بر تمامِ آفريدگان ،

اينكه درود فرستى بر محـمّد و آلِ او،

آن راستـگويانِ نيـكوكار ، هـمان آلِ طه و يس ،

و اينكه مرا در قيامت از كسانى قرار دهى كه (از عذابِ تو) ايمن و با آرامشِ خاطر و رستگار و مسرور و بشارت يافـته اند ،

بارخدايا! (نامِ) مـرا در زُمـره مسلـمين نگاشته ، و مرا به صالـحين ملـحق فرما ،

و نامِ مرا بر زبان اُمّتهاى آتيه نيكو قرار ده ، و مـرا بر علـيه ظالمين يارى ده ، و از مكرِ حسـودان حفـظ فرما ، و (نيـز) حيله حيـله گران را از من برگـردان ، و دست ستمـكاران را از مـن (دور) نگهدار، و بينِ من و آن سـرورانِ با ميمنت در اعلاعليّين جمع بفرما،

زیارت ناحیه مقدسه

باز هم این چشم ابری با منست

خانه با فانوس اشکم روشنست

عاشقی در من غزل خوان میشود

کوچه های دل چراغان میشود

اِلهى

اِلَيْكَ اَشْكُو نَفْساً بِالسُّوَّءِ اَمّارَةً وَاِلىَ الْخَطيئَةِ مُبادِرَةً

خدايا

به سوى تو شكايت آورم از نفسى كه مرا همواره به بدى وادارد و به سوى گناه شتاب دارد

وَبِمَعاصيكَ مُولَعَةً وَلِسَخَطِكَ مُتَعَرِّضَةً

و به نافرمانيهايت حريص است و به موجبات خشمت دست درازى كند

تَسْلُكُ بى مَسالِكَ الْمَهالِك

مرا به راههايى كه منجر به هلاكت مى شود مى كشاند

اِلَى اللَّعِبِ وَاللَّهْوِ مَمْلُوَّةً بِالْغَفْلَةِ وَالسَّهْوِ تُسْرِعُ بى اِلىَ الْحَوْبَةِ وَتُسَوِّفُنى بِالتَّوْبَةِ

به اسباب بازى و سرگرميهاى بيهوده
بسيار متمايل و از بى خبرى و فراموشى انباشته است مرا به سوى گناه شتاب دهد و به نوبت توبه به امروز و فردايم كند

اِلهى

اَشْكُو اِلَيْكَ عَدُوّاً يُضِلُّنى وَشَيْطاناً يُغْوينى قَدْ مَلاَ بِالْوَسْواسِ صَدْرى وَاَحاطَتْ هَواجِسُهُ بِقَلْبى يُعاضِدُ لِىَ الْهَوى

خدايا

به تو شكايت آورم از دشمنى كه گمراهم كند و شيطانى كه مرا از راه بدر برد سينه ام را پر ازوسوسه كرده و تحريكات زهرآگينش قلبم را احاطه كرده به هوا و هواسم كمك كند

وَيُزَيِّنُ لى حُبَّ الدُّنْيا وَيَحُولُ بَيْنى وَبَيْنَ الطّاعَةِ وَالزُّلْفى

و دوستى دنيا را پيش چشمم آرايش دهد ميان من و فرمانبردارى و تقرب به درگاهت حائل گردد

اِلهى
اِلَيْكَ اَشْكُو قَلْباً قاسِياً مَعَ الْوَسْواسِ مُتَقَلِّباً وَبِالرَّيْنِ وَالطَّبْعِ مُتَلَبِّساً

خدايا
پيش تو شكوه آرم از دلى كه سخت شده و بدست وسوسه ها بگردد و به زنگ (خودبينى ) و خوى زشت پوشيده شده ،

وَعَيْناً عَنِ الْبُكاَّءِ مِنْ خَوْفِكَ جامِدَةً وِ اِلى ما تَسُرُّها طامِحَةً

و از ديده اى كه به هنگام گريه كردن از خوف تو خشك است ولى براى نگريستن به مناظر خوش آيندش خيره و حريص است

اِلهى
لا حَوْلَ لى وَلا قُوَّةَ اِلاّ بِقُدْرَتِكَ وَلا نَجاةَ لى مِنْ مَكارِهِ الدُّنْيا اِلاّ بِعِصْمَتِكَ

خدايا
جنبش و نيرويى براى من نيست جز به نيروى تو و راه نجاتى از گرفتاريهاى دنيا ندارم جز نگهدارى تو

فَاَسْئَلُكَ بِبَلاغَةِ حِكْمَتِكَ وَنَفاذِ مَشِيَّتِكَ اَنْ لا تَجْعَلَنى لِغَيْرِ جُوْدِكَ مُتَعَرِّضاً وَلا تُصَيِّرَنى لِلْفِتَنِ غَرَضاً وَكُنْ لى عَلَى الاْعْداَّءِ ناصِراً وَعَلَى الْمَخازى وَالْعُيُوبِ ساتِراً وَمِنَ الْبَلاَّءِ و اقِياً

پس از تو مى خواهم به حكمت رسايت و به مشيت جارى و گذرايت كه مرا تنها در معرض
جود و بخشش خود درآورى و هدف تيرهاى بلا و آزمايش قرارم ندهى و مرا در پيروزى
بر دشمنان يارى كنى و رسوائيها و عيوبم را بپوشانى و از بلا محافظتم كنى

وَعَنِ الْمَعاصى عاصِماً بِرَاءْفَتِكَ وَرَحْمَتِكَ يا اَرْحَمَ الرّاحِمين

و از گناهان نگاهم دارى به مهر و رحمتت اى مهربانترين مهربانان

از مناجات ۱۵گانه امام زین العابدین ع مناجات

إِنَّا نَخَافُ مِن رَّبِّنَا يَوْمًا عَبُوسًا قَمْطَرِيرًا «10»

ما از پروردگارمان خائفيم

در آن روزى كه

عبوس و سخت است‏!

سوره هل اتی

       آدمى به واسطه‏ى شرافت و گوهر فطرت و خاتمه در تعداد به حسب جسم،

                               امانت عشق را قابل آمد و جمال كبريايى را آيينه‏ى مقابل:

           وَلَقَد كَرَّمنا بَنى آدم وَ فَضَّلنا هُم عَلى كَثير مِمَّن خَلَقنا تَفضيلا

نه فلك راست مسلّم نه ملك را حاصل‏         آنچه در سرّ سويداى بنى‏آدم ازوست‏

در اینجا مقصود انسان كامل و حضرت ولىّ است و منظور از اشاره ساقى ازليست:

            باز ساقى بركشيد از دل خروش‏         گفت اى صافى دلان درد نوش‏

     مرد خواهم همتى عالى كند      ساغر ما را ز مى‏خالى كند

                                  انبيا و اوليا را با نياز               شد به ساغر گردن خواهش دراز

              جمله را دل در طلب چون خم به جوش‏        ليك آن سر خيل مخموران‏ خموش‏ 

      سر به بالا يكسر از برنا و پير      ليك آن منظور ساقى سر به زير     

       هر يك از جان همتى بگماشتند      جرعه‏يى از آن قدح برداشتند    

        باز بود آن جام عشق ذوالجلال‏        همچنان در دست ساقى مال مال‏   

           جام بر كف: منتظر ساقى هنوز         اللّه اللّه غيرت آمد غير سوز

               چون مطلوب را رغبت شامل و طالب را استعداد كامل آمد، توسن‏ مقصود رام است و باده‏ى مراد در جام. از آنجاست كه محرم خلوتخانه‏ى راز و محقق شيراز خواجه حافظ قدّس سرّه مى‏فرمايد:

سايه‏ى معشوق اگر افتاد بر عاشق چه شد؟       ما به او محتاج بوديم او به ما مشتاق بود

  و  در اينجا مقصود حسينى استعدادست كه در طريق جانبازى طاق و در قانون خانه‏پردازى اكمل عشاق  است:

باز ساقى گفت تا چند انتظار؟          اى حريف لا ابالى‏ سر برآر

          اى قدح پيما در آهويى بزن           گوى چوگانت سرم، گويى بزن‏

چون به موقع ساقيش درخواست كرد         پير ميخواران‏ زجا، قد راست كرد

 زينت افزاى بساط نشأتين‏           سرور و سرخيل مخموران حسين‏

               گفت آنكس را كه مى‏جويى، منم‏           باده خوارى را كه مى‏گويى، منم‏

شرطهايش را يكايك گوش كرد            ساغر مى‏را تمامى نوش كرد

  
    باز گفت از اين شراب خوشگوار            ديگرت گر هست، يك ساغر بيار

           ديگر از ساقى نشان باقى نبود           زآنكه آن ميخواره جز ساقى نبود

خود به معنى باده بود و جام بود        گر به صورت رند درد آشام بود

              شد تهى بزم از منى و از تويى‏    اتحاد آمد، به يكسو شد دويى‏

 عمان سامانی اشعار 

انّا عَرَضنَا الأَمانَةَ عَلىَ السّمواتِ وَالأرضَ وَالجِبالَ فَاَبيَنَ اَن يَحمِلنَها وَاَشفَقنَ مِنها وَحَمَلَها الأنِسانُ اِنَّهُ كانَ ظَلوما جَهولا.

         و حيوان كه شهوت صرف و از عقل بى‏نصيب، اين منزله و مرتبه را و اصل نه: حَيَوان را خبر از عالم انسانى نيست‏، وجود انسانى هر دو جنبه را داراست:

پرده‏يى كاندر برابر داشتند                وقت آمد پرده را برداشتند

               ساقيى با ساغرى چون آفتاب‏              آمد و، عشق اندر آن ساغر شراب‏

پس ندا داد او نه پنهان، برملا               كالصّلااى باده خواران الصّلا

               همچو اين مى خوشگوار و صاف نيست‏                 ترك اين مى‏گفتن از انصاف نيست‏

حبّذا اين مى‏كه هر كس مست اوست‏           خلقت اشيا، مقام پست اوست‏

                 هر كه اين مى‏خورد جهل از كف بهشت‏           گام اول پاى كوبد در بهشت‏

جمله‏ى ذرات از جا خاستند            ساغرمى راز ساقى خواستند

            بار ديگر آمد از ساقى صدا             طالب آن جام را بر زد ندا:

اى كه از جان طالب اين باده‏يى‏            بهر آشاميدنش آماده‏يى‏

           گرچه اين مى‏را دو صد مستى بود             نيست را سرمايه‏ى هستى بود

از خمار آن حذر كن كاين خمار              از سر مستان برون آرد دمار

         درد و رنج و غصه را آماده شو             بعد از آن آماده‏ى اين باده شو

اين نه جام عشرت، اين جام ولاست‏          درد او دردست و صاف او بلا است‏

                  بر هواى او نَفَس هر كس كشيد             يك قدم نارفته پا را پس كشيد

سر كشيد اول به دعوى آسمان‏            كاين سعادت را به خود بردى گمان‏

          ذره‏يى شد ز آن سعادت كامياب‏             زآن بتابيد از ضميرش آفتاب‏

جرعه‏يى هم ريخت زآن ساغر به خاك‏         ز آن سبب شد مد فن تن‏هاى پاك‏

            تر شد آن يك را لب، اين يك را گلو           وز گلوى كس نرفت آن مى‏فرو

فرقه‏يى ديگر به بوقانع شدند          فرقه‏يى از خوردنش مانع شدند

                   بود آن مى‏از تغيّر در خروش‏          در دل ساغر چو مى‏در خم به جوش‏

چون موافق با لب همدم نشد         آنهمه خوردند و اصلا كم نشد

 عمان سامانی اشعار 

           كجاست حسن؟ كجاست حسين؟ كجايند فرزندان حسين؟!