انسان وقتى در زهد تمرين كرد براى اينكه به مرحلهٔ والاتر برسد، كم كم در خود زهد، زهد مى‌ورزد. در اوايل و نيز اواسطِ راه، زاهد به زهد كه وصفى كمالى است علاقمند است؛ اما در پايان راه مى‌بيند اين وصف هم براى او دام است؛ چون اگر وصف را مى‌خواهد معلوم مى‌شود اولاً موصوف را هم مى‌خواهد، يعنى به خودش نيز توجّه دارد و خود را هم مى‌خواهد و ثانياً به وصف خود توجّه دارد و آن را مايهٔ كمال خود مى‌داند و هيچ يك از اين‌ها با «سلوك اِلى الله» سازگار نيست. چون در سير و سلوك الى الله، مقصود نهايى «لقاء الله» است. بنابراين، توجّه به زهد و عنايت به خود زاهد، رهزن است. به همين جهت سالكِ آگاه در پايان راه، در خود زهد هم، زهد مى‌ورزد، يعنى در بى‌رغبتى، زاهد است و از آن اعراض مى‌كند.

مأخذ: مراحل اخلاق در قرآن، ص ۱۷۸

نبودن حزن و خوف براي سالك دلباخته

و نتيجه مجاهده اينست كه علاوه بر آنكه در صراط مستقيم قرار گرفته، ايمن شده و از دستبرد شياطين محفوظ خواهد ماند.  الا انَّ اوْليَاءَ اللّهِ لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ آيه 62، از سوره 10: يونس: هان كه اولياء خدا نه ترسى بر آنان است و نه اندوهى دارند  خوف، عبارتست از ترسيدن نسبت به امرى كه هنوز واقع نشده و وقوع آن مترقّب و مورد اشمئزاز و ناراحتى انسان است. و حزن، عبارتست از اندوه و غم نسبت به امر غير ملايم و ناپسندى كه واقع شده است. اين دو معنى بر سالك إلى الله راه ندارد زيرا سالك كار خود را با خداى خود يكسره نموده غير از خدا مقصد و مقصودى ندارد، نه از فوت امر غير منتظره‏اى در حزن، و نه از وقوع امر غير مترقّبى در خوف خواهد بود. اينجا جاى يقين است كه خداوند واجدان آن را به اولياى خود تعبير فرموده است. و يشير الى ذلك ما قاله امير المؤمنين عليه السّلام: أبصر طريقه، و سلك سبيله، و عرف مناره، و قطع غماره، فهو من اليقين على مثل ضوء الشّمس. راه خود را ديده و جاده‏اش را پيموده و مناره آن را شناخته و از درياى خروشانش گذشته، بنابراين يقين او(نسبت به حقائق)همچون يقين به روشنى خورشيد است.و نيز فرمايد:  هجم بهم العلم على حقيقة البصيرة، و باشروا روح اليقين، و استلانوا ما استوعره المترفون، و أنسوا بما استوحش منه الجاهلون، و صحبوا الدّنيا بأبدان ارواحها معلّقة بالمحلّ الأعلى. دانش با حقيقت بينش و درايت برايشان روى نموده، و با روح يقين(يا آرامش و نسيم يقين)پيوند خورده‏اند، و آنچه را كه افراد ناز پرورده سخت مى‏شمرند نرم و هموار پنداشته، و به آنچه نادانان از آن وحشت دارند انس گرفته، و در دنيا با بدنهائى زندگى مى‏كنند كه ارواح آنها به محل اعلى پيوسته است. در همين مرحله است كه ابواب كشف و شهود بر او مفتوح خواهد شد.

از کتاب لب‌اللباب

پیمانه شکستیم     پیمان نشکستیم

                     از اشک فراق دیده خونباران بود

                                      گشتند به گرد یار پروانه وشان

                                                                      یعنی که حسین شمع دلداران بود

تا قيامت، هر كس كه بت درون را شكست و به مبارزه با بت بيرون پرداخت، فرزندِ خليل حق است، اگر چه به حسب ظاهر هيچ نسبت نژادي و قومي با حضرت ابراهيم(عليه السلام) نداشته باشد و هر كس به هر شكل، بت تراش و بت فروش و بت پرست باشد، نه فرزند خليل حق است و نه فرزند رسول خدا و علي مرتضي‌(صلوات‌اللّه عليهم‌اجمعين) حتي اگر به لحاظ نژادي، وابسته به آنان باشد؛ زيرا در قلمرو ولايتمداري، مقوّمِ اصيل هويتِ انسان را كرامت او تشكيل مي‌دهد و اگر كسي فاقد كرامت بود سهمي از هويت اصيل انساني ندارد.

(ایت الله جوادی املی صورت و سيرت انسان در قرآن، ص 333)

و تو که کرامت شهید فرزند رسول خدا و علی مرتضی را دیده ای .

                                    ما رغبت سجده را نگفتیم....

سجده نما و  تقرّب جوى‏!

وَاسْجُدْ وَاقْتَرِب

علق ۱۹

اِلهى كَفى بى عِزّاً اَنْ اَكُونَ لَكَ عَبْداً وَكَفى بى فَخْراً اَنْ تَكُونَ لى

خدايا اين عزت مرا بس است كه بنده تو باشم و اين افتخار برايم بس است كه تو

رَبّاً اَنْتَ كَما اُحِبُّ فَاجْعَلْنى كَما تُحِبُّ .

پروردگار منى تو چنانى كه من خواهم مرا همچنان كن كه تو خواهى .

مفاتیح الجنان

 شهید ....

 هزار هزار تا .....

اجازه بده از تو بگویم اگر چه برای همچو منی سخن  از تو گفتن جسارت است

اجازه بده ...  در جایی که  نام تو را  حرمت نمی گذارند.  من نام تو بردن را حیا میکنم  حیا میکنم از قداستی که داری

الهی به حق شهدا

زائر مزارت بودم.....و تو حاضر بودی

بیتابیت را دیدم  بیقرار شدم که چه کنم که قرار گیری  بیقرار بیقراریت شدم

و من ماندم از چه رو بیقراری  مایه ارامشم

بگو ای جان هر چه خواهی تقدیمت کنم  که بی قرار نباشی تاب اینگونه دیدنت را ندارم

من به یادت هستم شهید همیشه حاضر و تو میدانی به یاد توام     اینگونه بیقرار نباش

لبخندت...  رضایتت....  ارامشت ...      به یاد توام و دوستت دارم و تو می دانی

اين، بخاطر آن است كه  خداوند، هيچ نعمتى را كه به گروهى داده، تغيير نمى‏دهد; جز آنكه آنها خودشان را تغيير دهند; و خداوند، شنوا و داناست! (53)

ذلك بان الله لم يك مغيرا نعمة انعمها على قوم حتى يغيروا ما بانفسهم و ان الله سميع عليم (53)

سوره انفال